Het is een uitstervende restaurantsoort, de Chinees. Waar zijn ze gebleven? In Oosterwolde zit er nog een, Tzong Don, als je zin hebt in Chinees en je bent in de buurt: doen! Superdeprimalekker.
Onze Chinese ervaringen beperken zich niet tot Nederland. Een paar jaar geleden hebben we een kampeervakantie beleefd naar Lago D’Iseo, een autoreis die niet in een dag paste. Wij besloten daarom te overnachten in Weil am Rhein, het drielandenpunt tussen Frankrijk, Duitsland en Zwitserland.
Een ongelooflijk drukke stad op zaterdagavond. Het kan in Nederland druk zijn maar daar heerste een overweldigende kakofonie aan geluiden, een totale ontwrichting van het wegennet door alle auto’s en brommende motoren, ontzagwekkende mensenmenigten, van lelijkheid weer mooi. Een schitterende loopbrug waarover je van Duitsland naar Frankrijk kon oversteken, een belevenis.
Het hotel waar we verbleven lag aan de rand van het centrum, en omdat we best trek hadden vroegen we aan de Fräulein aan de receptie waar we lekker konden eten. Je raadt het al: zij verwees ons naar de Chinees. Mai Garden met uitzicht op de Rhein. Prima restaurant, mocht je naar Weil am Rhein verdwalen: gewoon doen, lekker, gewoon Chinees, gewoon goed. Het hotel was ook prima, lekker gedoucht lekker geslapen, lekker ontbeten.
De dag erna vertrokken wij richting Iseomeer en daar hebben we een kampeervakantie gekampeerd zoals je je dat bedenkt voor mensen die het niet gewend zijn om te slapen op luchtbedjes, geen koelkast ter beschikking, zonder winkel op de kleine camping, ieniemienie douchecabines en veel vliegend en kruipend ongedierte. Maar een uitzicht waardoor je op slag alles vergeet: enorme olijfbomen van meer dan 100 jaar oud, uitzicht over het meer met overdag maar ook ’s avonds vergezichten die je de adem benemen.
Na 14 dagen teruggeworpen te zijn geweest op het meest basale campingleven, met avonden waarop we de soort van bosmarmotten dronken uit de bessenstruiken hoorden vallen en gedwongen gewend waren geraakt aan lauwe witte wijn en oud brood, en wij zeker wisten dat als liefde deze vakantie overleeft we de wereld aankunnen, vertrokken we naar huis.
Toevallig kwamen we op de terugreis rond vier uur weer langs Weil am Rhein en besloten we daar in hetzelfde hotel te overnachten. Op de heenweg realiseerden we ons niet hoe luxe overnachten in een hotel eigenlijk is, maar op de terugweg kusten we de schone douche, koesterden het zachte bed, bewonderden de schone vloer onder onze voeten en genoten we van een kamer zonder vliegen, mieren en dronken bosmarmotten.
We zijn, uiteraard! teruggegaan naar de Chinees, en zoals we op de heenweg als vanzelfsprekend lekker hebben gegeten, aten wij daar op de terugweg alsof er nooit iets lekkerders had bestaan dan mihoen met kip en groenten, met in het vooruitzicht slapen op een zacht matras.
Het avontuur van die vakantie heeft ervoor gezorgd dat we NOOIT meer gaan kamperen, maar de Chinees heeft een warme plek in ons hart veroverd.
En daarom moet er af en toe lekker gerijsttafeld worden. Om weer te bedenken hoe goed we het hebben, en hoe lekker Chinese nasi is.
Wat vond je ervan? Laat het me weten!