Nieuw werk brengt nieuwe gewoontes met zich mee. Even los van het feit dat ik al een keer of tien heb overwogen om ontslag te nemen, want veel leren, veel onthouden, combineren en schakelen, vragen waarop ik het antwoord zo hard moet zoeken… de energie die ik daarvoor gebruik zou genoeg elektriciteit kunnen leveren voor een gezin van vier personen inclusief koken op inductie.
Maar dat terzijde.
Ik werk 100% thuis, wat comfortabel is want geen flexplekken die je dagelijks moet inrichten naar eigen comfort en die je aan het eind van de dag weer neutraal moet achterlaten. Geen irritante collega’s om me heen wat een diep kermend lijden in honderdvoud betekent. Helaas ook geen leuke collega’s om mee te keten, dat is wel jammer. Maar goed.
De werkplek die ik nu heb is dus reistijdneutraal, lekker ingericht zoals ik het wil volgens mijn eigen thuisarbobeslissingen. Maar geen reistijd (lees: half uurtje heen en half uurtje terug fietsen) betekent dat ik mijn dagelijkse beweging actief moet opzoeken. En lunchtijd van 30 minuten lekker stevig stappen maken tussen de middag is alleen leuk als het droog is, laten we eerlijk zijn.
Waar ik nu dagelijks getuige van ben is de bouw van een heel nieuwe omgeving rond de koninklijke stenen. Er komt een nieuw winkelcentrum, een nieuwe weg, nieuwe woningen, nieuwe parkeergarage, plantsoen, park, oftewel, de buurt gaat er serieus op vooruit en het wordt fantastisch mooi.
Leuk om elke dag naar te gaan kijken, maar ja, als het regent… Dus ik heb een loopband gekocht, superfantastic! Hij staat in de erker voor het raam; een fitnessachtige situatie met uitzicht op werkzaamheden in uitvoering aan het koninklijk plein.
En als ik overdag mijn stappen niet haal, dan doe ik ’s avonds nog een ‘rondje’ op de loopband. In het donker met een lekker muziekje. Even een kwartiertje lopen terwijl de wereld buiten doorgaat. Gluren naar wat er buiten gebeurt.
Ze moesten eens weten.
Wat vond je ervan? Laat het me weten!