De telefoon gaat straks nooit meer, maar wij moeten er nog wel naast blijven zitten. Soms is stilzitten het zwaarste werk dat er is.
Met hangen en wurgen kom ik vanmorgen mijn bed uit. Nog drie weken voordat het hele ‘stekkerblok’ wordt afgekoppeld. Dit is de laatste week dat we nog op een soort stand-by staan.
Ik denk: de laatste week dat deze baan nog een beetje inhoud heeft. Al stelt het eigenlijk al lang niks meer voor. Vrijdag worden de telefoonlijnen definitief doorgeschakeld naar onze nieuwe eigenaar, en dan krijgen we geen telefoontjes meer. Op een afdeling klantenservice is dat onhandig, want dat is wat we doen. Vanaf vrijdagmiddag vijf uur hebben we dus officieel… niets.
Toch worden we de twee weken daarna nog geacht elke ochtend om half negen aanwezig te zijn. Voor wat precies, weet niemand.
Ik vermoed dat onze nieuwe eigenaar allang vergeten is dat wij nog bestaan. Of misschien interesseert het ze gewoon niet meer, dit bedrijfje dat ooit begon als een vrolijke ballon. Een ballon die nu langzaam leegloopt, rimpelig wordt, en achterblijft als een zielig hoopje rubber dat je liever niet met blote handen aanraakt.
Vanmorgen dacht ik: dit is dus de laatste maandag. De laatste keer om zes uur opstaan, koffie zetten, wat rommelen in de badkamer, aankleden, nog een koffie, computer aan. Voorbereiden op een nieuwe week waarin er nog íets te doen is, hoe weinig ook.
Ik denk: wil ik dat het zo snel mogelijk voorbij is, of juist dat deze week eindeloos duurt? De emoties zijn verwarrend.
Hoe dan ook: het is maandag, de week is begonnen. En ik maak er maar het beste van.
Wat vond je ervan? Laat het me weten!