Wat hebben we het leuk gehad

We bereiken de laatste dagen van Mathot.

Na 128 jaar valt het doek en slaan we allemaal een andere weg in. Hoewel soms dezelfde, de WW, maar soit. Ik hoop dat we een rustig landweggetje vinden met mooie prunussen, lindebomen, beuken en Judasboompjes langs de kant, margrietjes en boterbloemen in de berm en zwaluwen zwierend door de lucht. En zo ons pensioen binnenwandelen.

We hebben het verdiend, met onze mooie carrière. Net als je denkt in rustig vaarwater te zijn gekomen blijkt dat toch weer anders te gaan. Laten we vooral vooruit blijven kijken en afwachten wat er komen gaat.

Maar niet voordat! Uiteraard niet voordat we nog even terugkijken op wat we hebben meegemaakt.

Een aantal van ons begon in de ruimte boven, met bureaus die gescheiden waren door grijze schotten waar je overheen kon kijken. Na een jaar of 2 werden die grijze schotten vervangen door geluiddempende gifgroene cubicles.

Klantenservice en verpleegkundigen zaten op 1 afdeling, dat werd te vol en zij gingen naar een andere ruimte, met uitzicht op dat schitterende weiland. Hetzelfde weiland waar wij al een paar jaar op uitkijken nadat wij een gloednieuwe afdeling kregen op de plaats waar het magazijn ooit zat. Het magazijn dat meer ruimte kreeg in Halfweg.

We hebben enorm veel telefoontjes gehad, er zijn collega’s gekomen en weer gegaan. Joseb beschrijft haar eerste telefoontje:

Een ongelofelijk spannende eerste stap over de drempel bij Mathot op 3 april. Ik had ruime ervaring in de klantenservice business maar dit was zo anders!

Na het ‘opleidingstraject’ zou ik met Nancy naast mij mijn eerste zelfstandige telefoontje gaan afhandelen. Bleek een Engelstalige klant te zijn!!! Uiteraard ging het goed en viel de spanning van mij af, tot Nancy opeens riep; ‘José  (toen was het nog geen Joseb) heeft haar 1e telefoontje gehad!!!’ En een luid applaus van alle collega’s…. 

Jeetje wat deed dat mij goed, vanaf toen is het gevoel van thuishoren op mijn werk bij mij binnengekomen!  Wat voelde ik mij welkom…. Ik denk echt dat dat mijn allermooiste herinnering is!

Bij het eerste telefoontje stond ons allemaal het zweet nader dan het lachen, waar of niet? Productkennis is vrijwel nihil en dan krijg je dit gesprek:

Yolanda: Mijn allereerste gesprek was met een meneer die patatzakjes wilde bestellen. Ik was supergoed ingewerkt maar je begrijpt dat ik geen idee had wat meneer bedoelde. Hij wilde mij aan alle kanten helpen en gaf zelfs aan dat hij  zijn piemel erin deed 🤦‍♀️🤷‍♀️ Gelukkig schoot een collega me te hulp en kwam het goed, het waren de Depend Shields.

De discussies over hoeveel we kunnen sturen, we kunnen ze dromen! 9, 10, 20 stuks per dag, sommige mensen hebben het er druk mee, maar sommigen ook niet:

Bosa: Ik herinner me een klant die erg zuinig was met zijn broekjes, uit de verzendhistorie bleek dat hij 1 broekje per week gebruikte. Toen ik dit zei antwoordde meneer: ‘nee hoor, ik draag dagelijks een broekje!’ Wat bleek: aan het einde van de dag deed hij ‘m in de magnetron om te drogen en zo kon hij een paar dagen doen met een broekje. Hij was ook zeker niet van plan om daarin te veranderen.

Petra: Een dame wil inco bestellen, laatste levering al even geleden. Dus ik stel de vraag: hoe vaak verwisselt u het materiaal mevrouw? Zij blijkt met een inlegger ongeveer 5 dagen te doen, want ze legt ze op de kachel om te drogen en dan kan hij best nog een dagje mee.

Soms kwamen de gesprekken hard binnen, niet alleen de lach maar ook de traan:

Roos: Een klant, rasechte Amsterdammer, zegt me dat dit zijn laatste bestelling katheters is: ‘Meissie maak je niet druk, ik heb een waanzinnig leven gehad’. In geuren en kleuren vertelt hij dat hij als roadie werkte voor verschillende rockbands waaronder AC/DC. Daar was hij groot fan van en vlak voor zijn einde heeft hij nog een concert meegemaakt. De man was lief en vooral erg dankbaar. Ik was echt even van de leg en moest een traan wegpinken. May he Rock in peace!!!

We hebben hard gewerkt, wachtrijen van 30 – hoger waarschijnlijk maar dat kon onze telefoonlijn niet aan – en ook die klant op vrijdagmiddag die een zucht voor 6 uur nog een bestelling doet:

Thea: Klant belt ons met een bestelling, hij gaat de volgende dag op vakantie. Maar, artikel niet op voorraad. Dan gaan de raderen draaien… schakelen met de afdelingen, hoe gaan we dit voor elkaar maken? De kracht van Mathot is dat het altijd lukt. En bij navragen bleek soms zelfs dat de client nog genoeg had ‘maar voor de zekerheid’ een extra bestellinkje deed. Alles onder de twee motto’s: samen zorgen, en belangrijker: paniek is verboden!

Gelachen hebben we zeker, want wat kunnen mensen geweldig uit de hoek komen:

Nancy: na een gezellig gesprekje waarin meneer zijn bestelling voor katheters doorgaf kregen we het over kinderen. Hij zei: ‘mijn kinderen zijn echt de gezelligheid zelf, ik heb er 7. Wat zal ik zeggen mevrouw, wij hadden geen tv he?’

En wat te denken van de ergernissen rond DHL? Pakje wel geleverd maar niet ontvangen; wel thuis maar de chauffeur reed gewoon door!

Zoals Kim meemaakte: ‘na een half jaar belde meneer dat hij zijn pakje heeft ontvangen, geduld is een schone zaak.’

Wat we absoluut NIET gaan missen is de nooddienst. In den beginne moest je zelf de bestelling bij elkaar zoeken in het magazijn. Een koppijnscenario. Later werd een nooddienstteam gevormd met een collega van logistiek, en een vpk’tje. Onder het motto: doordeweeks werk je op de klantenservice en in het weekend ben je baas van Mathot.

Wat we absoluut WEL gaan missen is onze leuke afdeling, de grappen, woordspelingen, gekke namen voor de materialen, zoals een inbreekset (doe maar een breekijzertje), een doosje laminaat (alginaat), een pakje undress (urgotul dressing), supersera (whatever will be will be). Flip-flo’s zijn flipflops, flopflops, floepers, flipovers, flitsflowers, of fludders.

Ik hoop dat het ons allemaal goed zal gaan, met heel veel succes bij al onze plannen, ik ga jullie missen!

Nancy