In de jaren 80 van de vorige eeuw werkte ik bij een bedrijf waar ik als secretaresse een kantoor deelde met mijn baas. Soms, als hij er niet was, moest ik weleens iets opzoeken op zijn computer. De automatisering was toen nog niet zo geavanceerd dat wij documenten konden delen.
Ik nam dan plaats achter zijn bureau en paste zijn stoel iets naar beneden aan; ik zette die natuurlijk altijd weer netjes terug in de stand waarin hij stond, behalve die ene keer.
Meneer kwam binnen met een montere: ‘goedemorgen’, en ging op zijn stoel zitten, die wat lager stond ingesteld dan hij verwachtte. Het kopje koffie dat hij in zijn hand had ging over zijn schouder tegen de lamellen en de ramen daarachter.
Wij (lees: ik) heb daar nog vaak hartelijk om zitten grinniken…
Wat vond je ervan? Laat het me weten!